PRZEKAZ 72

RZĄD NA POBLISKIEJ PLANECIE

ZA ZGODĄ Lanaforge i aprobatą Najwyższych Ojców z Edentii, upoważniony zostałem do przekazania nieco informacji o życiu społecznym, moralnym i politycznym najbardziej zaawansowanej rasy ludzkiej, żyjącej na niezbyt odległej planecie należącej do systemu Satania.

Spośród wszystkich światów Satanii, które zostały odosobnione ze względu na udział w buncie Lucyfera, ta planeta przeszła historię najbardziej zbliżoną do historii Urantii. Takie właśnie podobieństwo dwu sfer wyjaśnia bez wątpienia, dlaczego udzielono zgody na tak nadzwyczajną prezentację, ponieważ bardzo rzadko władcy systemu wyrażają zgodę na opowiadanie jednej planecie o sprawach drugiej.

Ta planeta, podobnie jak Urantia, pobłądziła podczas buntu Lucyfera, na skutek nielojalności jej Księcia Planetarnego. Dostała Syna Materialnego, niedługo po tym, jak Adam przybył na Urantię i ten Syn też zrobił odstępstwo, zostawiając sferę odosobnioną, jako że Syn-Arbiter nigdy nie obdarzył sobą jej ras śmiertelnych.

1. NARÓD KONTYNENTALNY

Pomimo tych wszystkich planetarnych utrudnień, bardzo wysoka cywilizacja rozwija się na odosobnionym kontynencie mniej więcej wielkości Australii. Naród ten liczy około 140 milionów obywateli. Jego ludność należy do rasy mieszanej, przeważnie niebieskiej i żółtej, i zawiera nieco więcej rasy fioletowej niż tak zwana rasa biała Urantii. Te różne rasy nie wymieszały się jeszcze w pełni, ale zadowalająco bratają się i utrzymują dobre stosunki. Średnia długość życia na tym kontynencie wynosi obecnie dziewięćdziesiąt lat i jest o piętnaście procent wyższa niż u wielu innych narodów planety.

Organizacja industrialna tego narodu korzysta z pewnych istotnych cech unikalnej topografii kontynentu. Wysokie góry, gdzie obfite deszcze padają przez osiem miesięcy w roku, znajdują się dokładnie w centrum kraju. Takie naturalne ukształtowanie terenu sprzyja wykorzystaniu energii wodnej i znacznie ułatwia irygację bardziej suchej zachodniej części kontynentu.

Naród ten jest samowystarczalny, to znaczy, jego obywatele mogą egzystować przez czas nieograniczony bez importowania czegokolwiek z sąsiednich narodów. Ich zasoby naturalne są obfite, a dzięki naukowym metodom nauczyli się jak kompensować braki w środkach niezbędnych do życia. Prowadzą ożywiony handel wewnętrzny, ale niewiele wymiany zagranicznej na skutek powszechnej wrogości mniej zaawansowanych sąsiadów.

Ogólnie rzecz biorąc, naród kontynentalny rozwijał się zgodnie z kierunkiem ewolucyjnego rozwoju planety. Jego rozwój, od stadium plemiennego do pojawienia się silnych władców i królów trwał tysiące lat. Po monarchach absolutnych pojawiło się wiele różnych rodzajów rządu – nieudane republiki, państwa wspólnoty, a dyktatorzy przychodzili i odchodzili niekończącym się szeregiem. Rozwój ten trwał aż mniej więcej pięćset lat temu, w czasie politycznego fermentu, jeden z dyktatorów-triumwirów odmienił swą postawę. Zaoferował swą abdykację, pod tym warunkiem, że jeden z władców, mniej szlachetny z dwu pozostałych, także zrezygnuje z dyktatury. W ten sposób najwyższa władza kontynentu została złożona w ręce jednego władcy. Przez ponad sto lat zjednoczone państwo rozwijało się pod silną władzą monarchiczną, kiedy to stworzono dobrze dopracowaną kartę wolności.

Kolejne przejście od monarchii do przedstawicielskiej formy rządu odbywało się stopniowo, królowie pozostali tylko społecznymi czy sentymentalnymi figurantami; zanikli w końcu, kiedy wygasła męska linia potomstwa. Obecna republika istnieje dopiero dwieście lat, w którym to czasie bezustannie się rozwijała, kiedy osiągnięto te metody rządzenia, o których zaraz opowiemy; ostatnich osiągnięć w domenach industrialnych i politycznych dokonano w ciągu minionej dekady.

2. ORGANIZACJA POLITYCZNA

Naród kontynentalny ma teraz swój rząd przedstawicielski ze stolicą położoną w centrum kraju. Centralny rząd składa się z silnej federacji stu względnie wolnych stanów. Stany te wybierają swych gubernatorów i ustawodawców na dziesięć lat, a nikt nie może być wybierany ponownie. Sędziowie stanowi mianowani są dożywotnio przez gubernatorów, a zatwierdzani przez stanowe ciała ustawodawcze, składające się z jednego przedstawiciela na każde sto tysięcy obywateli.

Jest pięć różnych rodzajów rządów miejskich, w zależności od wielkości miasta, jednak żadne miasto nie może mieć więcej niż milion mieszkańców. Ogólnie rzecz biorąc, te miejskie systemy zarządzania są bardzo proste, bezpośrednie i ekonomiczne. O kilka stanowisk w administracji miejskiej starają się gorliwie najlepsi obywatele.

Rząd federalny składa się z trzech skoordynowanych ciał: wykonawczego, prawodawczego i sądowniczego. Federalny główny administrator wybierany jest co sześć lat przez krajowe głosowanie powszechne. Nie może być wybierany powtórnie, chyba że na wniosek co najmniej siedemdziesięciu pięciu ustawodawczych ciał stanowych, poparty przez gubernatorów tych stanów i wtedy też tylko na jedną kadencję. Doradza mu najwyższa rada, złożona ze wszystkich żyjących byłych głównych administratorów.

Ciało prawodawcze obejmuje trzy izby:

1. Izba wyższa wybierana jest przez pracowników przemysłowych, profesjonalistów, rolników i inne grupy pracowników, głosujących według swej funkcji ekonomicznej.

2. Izba niższa wybierana jest przez pewne organizacje społeczne, obejmujące grupy społeczne, polityczne i filozoficzne niemieszczące się w kategorii industrialnej czy profesjonalnej. Wszyscy obywatele o dobrej reputacji biorą udział w wyborach do obu izb przedstawicielskich, jednak są oni odmiennie przegrupowani, w zależności od tego, czy wybory dotyczą izby wyższej, czy niższej.

3. Trzecia izba – starsi mężowie stanu – obejmuje weteranów urzędów państwowych razem z wieloma wyróżniającymi się osobami, których kandydaturę wysuwa główny administrator, naczelnicy regionalni (podfederalni), przewodniczący najwyższego trybunału i urzędnicy, którzy przewodniczą jednej z pozostałych izb prawodawczych. Ta grupa ograniczona jest do stu osób, a jej członkowie są wybierani większością głosów samych starszych mężów stanu. Członkostwo tej grupy jest dożywotne, a kiedy pojawiają się wolne miejsca, z listy nominowanych wybierana jest osoba otrzymująca odpowiednio najwięcej głosów. Zakres działalności tego ciała jest czysto doradczy, jednak jest ono potężnym czynnikiem regulującym opinię publiczną oraz wywierającym znaczny wpływ na wszystkie gałęzie rządu.

Bardzo dużo federalnej działalności administracyjnej prowadzi dziesięć władz regionalnych (podfederalnych), z których każda stanowi związek dziesięciu stanów. Te regionalne oddziały są wyłącznie wykonawcze i administracyjne, nie mają ani funkcji prawodawczych, ani sądowniczych. Dziesięciu regionalnych dyrektorów wykonawczych mianuje osobiście federalny główny administrator, a kadencja ich stanowisk pokrywa się z jego kadencją – wynosi sześć lat. Federalne sądy najwyższe aprobują mianowanie tych dziesięciu dyrektorów regionalnych, a chociaż nie mogą być oni mianowani powtórnie, ustępujący dyrektor automatycznie zostaje asystentem i doradcą swego następcy. Poza tym szefowie regionalni wybierają swe własne gabinety urzędników administracyjnych.

Naród ten sądzony jest przez dwa główne systemy sądów – sądy prawne i sądy społeczno-ekonomiczne. Sądy prawne działają na trzech następujących poziomach:

1. Sądy niższe albo sądownictwa miejskiego i lokalnego, od których decyzji można się odwoływać do wyższych trybunałów stanowych.

2. Najwyższe sądy stanowe, których decyzje są ostateczne we wszystkich sprawach niedotyczących rządu federalnego czy zagrożenia praw i swobód obywatelskich. Administratorzy regionalni upoważnieni są do przekazania jakiejkolwiek sprawy bezzwłocznie pod jurysdykcję najwyższego sądu federalnego.

3. Najwyższy sąd federalny – wysoki trybunał orzekający w sporach narodowych i sprawach apelacyjnych przychodzących od sądów stanowych. Ten najwyższy trybunał składa się z dwunastu ludzi w wieku powyżej czterdziestu a poniżej siedemdziesięciu pięciu lat, którzy zasiadali dwa lata lub więcej w jakichś trybunałach stanowych i którzy zostali mianowani na tę wysoką pozycję przez głównego administratora, za aprobatą większości najwyższej rady i trzeciej izby zgromadzenia prawodawczego. Wszystkie decyzje tego najwyższego ciała sądowniczego zapadają większością co najmniej dwóch trzecich głosów.

Sądy społeczno-ekonomiczne funkcjonują w trzech następujących grupach:

1. Sądy rodzicielskie, związane są z grupami prawodawczymi i wykonawczymi systemu rodzinnego i społecznego.

2. Sądy edukacyjne – organy prawne związane z systemem szkół stanowych i regionalnych oraz powiązane z gałęziami wykonawczymi i prawodawczymi administracyjnego mechanizmu edukacyjnego.

3. Sądy industrialne – trybunały sądzące, którym nadano pełne prawo rozstrzygania wszelkich sporów ekonomicznych.

Federalny sąd najwyższy nie orzeka o sprawach społeczno-ekonomicznych, chyba że po uchwale trzech czwartych głosów trzeciej branży prawodawczej rządu narodowego, izby starszych mężów stanu. W przeciwnym razie wszystkie decyzje wysokich sądów rodzicielskich, edukacyjnych i industrialnych są ostateczne.

3. ŻYCIE RODZINNE

Na omawianym kontynencie jest sprzeczne z prawem życie dwu rodzin pod jednym dachem. A skoro grupowe zamieszkiwanie zostało zakazane, większość budynków typu czynszowego została wyburzona. Jednak osoby stanu wolnego nadal mieszkają w klubach, hotelach i innych zbiorowych miejscach zamieszkania. Najmniejsza działka pod dom musi mieć ponad cztery i pół tysiąca metrów kwadratowych. Wszystkie grunty i inne nieruchomości wykorzystywane do celów mieszkalnych są wolne od opodatkowania, chyba że działka dziesięciokrotnie przekracza minimalną wielkość.

W ciągu ostatniego wieku życie rodzinne tego narodu uległo znacznej poprawie. Uczęszczanie rodziców, zarówno ojców, jak i matek, do rodzicielskich szkół wychowania jest obowiązkowe. Nawet rolnicy, mieszkający w małych osiedlach wiejskich, uczą się korespondencyjnie, chodząc do pobliskich centrów po ustne instrukcje raz na dziesięć dni – co dwa tygodnie, gdyż tydzień składa się z pięciu dni.

Średnio jest pięcioro dzieci w każdej rodzinie i są one całkowicie pod kontrolą swych rodziców albo w wypadku śmierci jednego czy obojga rodziców, pod kontrolą opiekunów wyznaczonych przez sądy rodzicielskie. Przyznanie opieki nad zupełnym sierotą uchodzi za wielki zaszczyt dla każdej rodziny. Pomiędzy rodzicami odbywają się egzaminy konkursowe, a sierota trafia do tej rodziny, która potrafi się wykazać najlepszymi kwalifikacjami rodzicielskimi.

Naród ten traktuje rodzinę za podstawową instytucję swojej cywilizacji. Oczekuje się, że najbardziej wartościową część edukacji dziecka oraz kształtowanie jego charakteru zapewnią rodzice w domu, a ojcowie poświęcają prawie taką samą uwagę wychowaniu dziecka jak matki.

Cała nauka o sprawach płciowych przekazywana jest w domu, przez rodziców lub opiekunów prawnych. Nauki moralne prowadzone są przez nauczycieli w okresach odpoczynku od zajęć szkolnych, jednak nie dotyczy to nauczania religijnego, które uważane jest za wyłączny przywilej rodziców, ponieważ religia uznawana jest za integralną część życia rodzinnego. Czysto religijne nauczanie prowadzone jest publicznie tylko w świątyniach filozofii, żadne wyłącznie religijne instytucje, takie jak kościoły na Urantii, nie rozwinęły się w tym narodzie. W ich filozofii religią jest dążenie do poznania Boga i przejawianie miłości dla swoich współbraci poprzez służenie im, ale to nie jest typowe dla statusu religijnego innych narodów tej planety. Religia w tym narodzie tak bardzo jest sprawą rodzinną, że nie ma miejsc publicznych poświęconych wyłącznie zgromadzeniom religijnym. Politycznie, kościół i państwo, jak to nazwaliby Urantianie, są zupełnie oddzielone, jednak istnieje dziwne zazębianie się religii i filozofii.

Nauczyciele duchowi (porównywalni do pastorów na Urantii), którzy odwiedzali okresowo każdą rodzinę i egzaminowali dzieci, żeby sprawdzić, czy są prawidłowo nauczane przez rodziców, jeszcze dwadzieścia lat temu byli pod nadzorem rządowym. Ci duchowi doradcy i egzaminatorzy działają teraz pod kierownictwem nowo powstałej Fundacji Rozwoju Duchowego, instytucji wspieranej przez dobrowolne datki. Być może instytucja ta nie rozwinie się bardziej, aż do przybycia Rajskiego Syna-Arbitra.

Dzieci pozostają prawnie pod opieką rodziców do lat piętnastu, kiedy to odbywa się ich pierwsze wprowadzenie w obowiązki obywatelskie. Po tym, co pięć lat przez pięć kolejnych okresów podobne publiczne uroczystości prowadzone są dla odpowiednich grup wiekowych, podczas których zobowiązania dzieci wobec rodziców są zmniejszane, a podejmują one nowe obywatelskie i społeczne obowiązki wobec państwa. Prawo do głosowania dostaje się w wieku lat dwudziestu, aż do dwudziestego piątego roku życia nie wolno zawierać małżeństwa bez zgody rodziców, a dzieci muszą opuścić dom, gdy mają lat trzydzieści.

Prawo małżeńskie i rozwodowe jest jednolite w całym narodzie. Nie można zawierać małżeństwa przed wiekiem uprawniającym do głosowania, przed dwudziestym rokiem życia. Zezwolenie na zawarcie małżeństwa udzielane jest dopiero po roku od zgłoszenia jego zamiaru i po przedstawieniu przez pannę młodą i pana młodego zaświadczeń potwierdzających, że zostali należycie poinstruowani w szkołach rodzicielskich w zakresie obowiązków związanych z życiem małżeńskim.

Przepisy rozwodowe są dość luźne, jednak ogłoszenia separacji, wydawanego przez sądy rodzicielskie, nie można uzyskać wcześniej niż po roku od zarejestrowania wniosku, a rok na tej planecie jest znacznie dłuższy niż na Urantii. Pomimo łagodnych praw rozwodowych, ilość rozwodów jest obecnie dziesięciokrotnie mniejsza niż u cywilizowanych narodów Urantii.

4. SYSTEM EDUKACYJNY

System edukacyjny tego narodu jest obowiązkowy i koedukacyjny, nauczanie prowadzone jest w szkołach przeduczelnianych, do których uczęszczają uczniowie od piątego do osiemnastego roku życia. Szkoły te są bardzo odmienne od szkół na Urantii. Nie ma w nich sal lekcyjnych, nauczany jest tylko jeden przedmiot na raz, a po pierwszych trzech latach wszyscy uczniowie zostają asystentami nauczycieli, nauczając tych, którzy są na niższym poziomie. Książek używa się tylko po to, żeby zdobyć wiedzę potrzebną w rozwiązywaniu problemów powstających w warsztatach i gospodarstwach szkolnych. Większość mebli używanych na kontynencie i wiele urządzeń mechanicznych – a jest to wielka epoka inwencji i mechanizacji – wytwarzana jest tych warsztatach. Do każdego warsztatu przylega praktyczna biblioteka, gdzie uczniowie mogą zajrzeć do odpowiednich książek fachowych. Rolnictwa i ogrodnictwa naucza się również przez cały okres edukacji w obszernych gospodarstwach sąsiadujących z każdą szkołą lokalną.

Ograniczonych umysłowo naucza się tylko rolnictwa i hodowli; zostają oni na całe życie przydzielani do specjalnych kolonii opiekuńczych, w których są rozdzieleni według płci, żeby zapobiec rodzicielstwu, które nie przysługuje podnormalnym. Takie restrykcyjne środki funkcjonują od siedemdziesięciu pięciu lat; odpowiednie zarządzenia wydawane są przez sądy rodzicielskie.

Raz w roku każdy ma miesiąc wakacji. Szkoły przeduczelniane prowadzone są przez dziewięć z dziesięciu miesięcy w roku, wakacje spędza się z rodzicami czy przyjaciółmi na podróżach. Podróże te są częścią programu edukacyjnego dla dorosłych i trwają całe życie; fundusze na te wydatki gromadzone są tymi samymi metodami jak zabezpieczanie środków do życia na starość.

Jedną czwartą czasu szkolnego poświęca się sportom – współzawodnictwu w atletyce – uczniowie awansują w mistrzostwach od lokalnych, poprzez stanowe, regionalne i dalej ogólnokrajowe sprawdziany umiejętności i zręczności. Tak samo konkursy oratorskie i muzyczne, jak również naukowe i filozoficzne, przykuwają uwagę uczniów od lokalnych sekcji społecznych w górę, aż do rywalizacji o godności narodowe.

Władze szkolne są repliką rządu narodowego, z jego trzema, wzajemnie od siebie zależnymi ciałami; personel nauczający działa jako trzecia, albo doradczo-prawodawcza grupa. Głównym celem edukacji na tym kontynencie jest zrobienie z każdego ucznia samowystarczalnego obywatela.

Każde dziecko kończące w wieku lat osiemnastu przeduczelniany system szkół jest wykwalifikowanym rzemieślnikiem. Potem zaczynają się studia książkowe i zdobywanie wiedzy specjalistycznej, w szkołach dla dorosłych lub na uczelniach. Kiedy utalentowany student ukończy swą pracę przed wyznaczonym terminem, otrzymuje w nagrodę przydział czasu i środków, dzięki którym może prowadzić jakieś ulubione przedsięwzięcie własnego pomysłu. Cały system edukacyjny ma na celu prawidłowe nauczanie jednostki.

5. ORGANIZACJA INDUSTRIALNA

Układy industrialne w tym narodzie dalekie są od ideałów; wciąż wynikają problemy pomiędzy kapitałem a pracą, ale tak jedni, jak i drudzy zaczynają się dopasowywać do planu rzetelnej współpracy. Na tym unikalnym kontynencie pracownicy coraz bardziej stają się udziałowcami wszystkich koncernów przemysłowych; każdy inteligentny pracownik powoli staje się drobnym kapitalistą.

Zmniejszają się antagonizmy społeczne i zaczyna panować dobra wola. W wyniku zniesienia niewolnictwa (ponad sto lat temu) nie wynikły żadne poważne problemy ekonomiczne, ponieważ zmiany te były wprowadzane stopniowo, przez wyzwolenie dwu procent niewolników każdego roku. Obywatelstwo otrzymali ci niewolnicy, którzy zadowalająco przeszli testy umysłowe, moralne i fizyczne; wielu tych zaawansowanych niewolników było jeńcami wojennymi lub dziećmi takich jeńców. Jakieś pięćdziesiąt lat temu deportowano ostatnich podrzędnych niewolników, a zupełnie niedawno zaczęto redukować ilościowo grupy zdegenerowane i przestępcze.

Niedawno naród ten wypracował nowe metody zażegnywania nieporozumień industrialnych oraz korygowania nadużyć ekonomicznych, które są znacznie lepsze w porównaniu z dawnymi metodami rozwiązywania takich problemów. Zakazano stosowania przemocy jako metody regulacji nieporozumień, zarówno osobistych, jak i industrialnych. Zarobki, zyski i inne problemy ekonomiczne nie są sztywno regulowane, ale są pod generalną kontrolą industrialnych ciał ustawodawczych, podczas gdy wszelkie sprawy sporne w gospodarce rozstrzygają sądy pracownicze.

Sądy pracownicze funkcjonują dopiero od trzydziestu lat, ale działają bardzo dobrze. Ostatni rozwój wydarzeń wskazuje na to, że wkrótce sądy pracownicze będą rozpatrywać ustawowe wynagrodzenia, podzielone na trzy grupy:

1. Ustawowe stawki oprocentowania od zainwestowanego kapitału.

2. Godziwe wynagrodzenia dla specjalistów działających w gospodarce.

3. Sprawiedliwe i słuszne wynagrodzenia za pracę.

Wynagrodzenia będą realizowane w pierwszej kolejności zgodnie z umową, a w przypadku zmniejszających się dochodów, będą dzielone proporcjonalnie w okresie chwilowej redukcji zysków. A później wszystkie zyski przekraczające te ustalone należności będą traktowane jako dywidendy i rozdzielane proporcjonalnie wśród wszystkich trzech grup: kapitału, siły wykwalifikowanej i robotników.

Co dziesięć lat regionalne organy wykonawcze korygują i ogłaszają ustawowe godziny dziennej pracy zarobkowej. Obecnie gospodarka funkcjonuje na bazie pięciodniowego tygodnia, czterech dni roboczych i jednego dnia dla rozrywki. Ludzie pracują sześć godzin każdego dnia roboczego, dziewięć z dziesięciu miesięcy w roku, tak samo, jak uczniowie. Wakacje spędza się zwykle na podróżach. Niedawno wynaleziono nowe metody transportu, a cały ten naród ma słabość do podróżowania. Przez blisko osiem miesięcy w roku warunki klimatyczne sprzyjają podróżowaniu i takie możliwości wykorzystywane są w pełni.

Dwieście lat temu motyw zysku całkowicie panował w gospodarce, ale dziś gwałtownie jest wypierany przez inne wyższe czynniki motywacyjne. Współzawodnictwo na tym kontynencie jest ostre, jednak przesunęło się ono w znacznej mierze z przemysłu w kierunku rozrywki, różnych umiejętności, osiągnięć naukowych i sukcesów intelektualnych. Najbardziej aktywne współzawodnictwo istnieje w służbie społecznej i w lojalności wobec rządu. Praca urzędnika państwowego gwałtownie staje się główną ambicją tych ludzi. Najbogatszy człowiek kontynentu pracuje sześć godzin dziennie w biurze swojej fabryki, a potem spieszy do lokalnej filii szkoły mężów stanu, gdzie stara się zakwalifikować na urząd państwowy.

Na tym kontynencie praca staje się coraz większym zaszczytem i wszyscy zdolni do niej obywatele powyżej lat osiemnastu pracują w domu i na gospodarstwie, w jakiejś uznanej wytwórczości, przy pracach publicznych, które chwilowo wchłaniają bezrobotnych, albo w innym wypadku w grupie robót przymusowych w kopalniach.

Naród ten zaczyna wykształcać nową formę społecznej odrazy – odrazy zarówno dla bezczynności, jak i dla niezapracowanego bogactwa. Powoli, ale pewnie, ludzie ci podporządkowują sobie swoje maszyny. Oni także kiedyś walczyli o wolność polityczną, a potem o swobodę ekonomiczną. Teraz wchodzą w posiadanie jednej i drugiej, podczas gdy dodatkowo zaczynają doceniać dobrze zapracowany czas wolny, który można poświęcić coraz większej samorealizacji.

6. ZABEZPIECZENIE NA STAROŚĆ

Naród ten podejmuje zdecydowane wysiłki zastąpienia dobroczynności, niszczącej poczucie własnej wartości, przez godności pełne rządowe zabezpieczenie gwarantujące bezpieczne życie ludziom starym. Naród ten zapewnia każdemu dziecku edukację, a każdemu człowiekowi pracę zatem może pomyślnie wprowadzać taki system ubezpieczeń, chroniący niedołężnych i starych.

W narodzie tym wszyscy muszą zaprzestać pogoni za zyskiem w wieku lat sześćdziesięciu pięciu, chyba że dostaną zezwolenie od stanowego komisarza pracy, który upoważni ich do pozostania w pracy do siedemdziesiątego roku życia. Ten limit wiekowy nie odnosi się do urzędników państwowych i filozofów. Niepełnosprawni fizycznie lub inwalidzi mogą być umieszczeni na liście emerytów w dowolnym wieku, na mocy postanowienia sądowego, kontrasygnowanego przez komisarza do spraw emerytur rządu regionalnego.

Fundusze na renty starcze pochodzą z czterech źródeł:

1. W każdym miesiącu pobierany jest na ten cel przez rząd federalny jednodniowy zarobek, a w tym kraju wszyscy pracują.

2. Spadki – wielu bogatych obywateli przeznacza fundusze na ten cel.

3. Zarobki z przymusowych robót w kopalniach państwowych. Wszyscy pracownicy przymusowi utrzymują się sami i odkładają swe własne udziały emerytalne, cała nadwyżka zysków z ich pracy jest przekazywana na rzecz funduszu emerytalnego.

4. Dochód z zasobów naturalnych. Wszelkie zasoby naturalne są na tym kontynencie traktowane jako powiernictwo społeczne w rękach rządu federalnego, a dochód z nich jest wykorzystywany do celów społecznych, takich jak zapobieganie chorobom, edukacja geniuszy i wydatki na dobrze zapowiadające się jednostki w szkołach mężów stanu. Połowa dochodów z zasobów naturalnych idzie na fundusz rent starczych.

Chociaż stanowe i regionalne fundacje ubezpieczeniowe oferują wiele form ubezpieczenia asekuracyjnego, emerytury administrowane są wyłącznie przez rząd federalny za pośrednictwem dziesięciu departamentów regionalnych.

Te fundusze rządowe zawsze były uczciwie administrowane. Obok zdrady i morderstwa, najcięższe kary wymierzane są przez sądy za sprzeniewierzenie mienia publicznego. Nielojalność społeczna i polityczna traktowana jest teraz jako najbardziej ohydne ze wszystkich przestępstw.

7. OPODATKOWANIE

Rząd federalny jest paternalistyczny jedynie w zarządzaniu emeryturami i w popieraniu geniuszy oraz twórczej oryginalności; pojedynczym obywatelem interesują się bardziej rządy stanowe, podczas gdy rządy lokalne mają znacznie bardziej paternalistyczny czy socjalistyczny charakter. Miasta (albo niektóre ich sekcje administracyjne) zajmują się takimi sprawami jak zdrowie, higiena, przepisy budowlane, estetyka, wodociągi, oświetlenie, ogrzewanie, rekreacja, muzyka i komunikacja.

W całej gospodarce zdrowie stawia się na pierwszym miejscu; pewne aspekty dobrej kondycji fizycznej stawiają człowieka na pozycji uprzywilejowanej w przemyśle i społeczeństwie, niemniej jednak problemy zdrowotne jednostki i rodziny są sprawami indywidualnymi. Rząd pragnie coraz mniej się mieszać do spraw zdrowia, jak i do wszelkich innych spraw czysto osobistych.

Miasta nie mają prawa nakładać podatków, ani też nie mogą popaść w długi. Dostają one z kasy stanowej przydział pieniędzy na osobę i muszą uzupełniać te wpływy ze swoich przedsięwzięć społecznych oraz z udzielania licencji na różnorodną działalność komercyjną.

Środki szybkiego transportu, bardzo praktyczne dla poszerzenia granic miasta, znajdują się pod kontrolą miejską. Miejska straż pożarna utrzymywana jest przez fundacje zapobiegające pożarom i ubezpieczeniowe, a od ponad siedemdziesięciu pięciu lat wszystkie budynki w mieście czy na wsi są ogniotrwałe.

Miasto nie ma strażników porządku publicznego; siły policyjne utrzymywane są przez rządy stanowe. Resort ten rekrutuje funkcjonariuszy prawie wyłącznie z nieżonatych mężczyzn, w przedziale wieku od lat dwudziestu pięciu do pięćdziesięciu. Większość stanów nakłada raczej wysoki podatek kawalerski, z którego zwolnieni są wszyscy mężczyźni zatrudnieni w policji stanowej. Średnio stanowe siły policyjne mają teraz jedną dziesiątą tej liczebności, jaką miały pięćdziesiąt lat temu.

Systemy podatkowe stu względnie wolnych i niezależnych stanów nie są jednolite, ponieważ warunki ekonomiczne w różnych częściach kontynentu są bardzo różnorodne. Każdy stan ma dziesięć podstawowych klauzul konstytucyjnych, których nie można modyfikować, chyba że uzyska się na to zgodę federalnego sądu najwyższego, a jeden z artykułów tych klauzul zapobiega nakładaniu podatku wyższego niż jeden procent od wartości jakiejkolwiek mienia w jakimkolwiek roku; domy mieszkalne, czy to w mieście, czy na wsi, są z tego wyłączone.

Rząd federalny nie może się zadłużyć, a wymagane jest uzyskanie trzech czwartych głosów w referendum, zanim jakikolwiek stan będzie mógł zaciągnąć pożyczkę, z wyjątkiem celów wojennych. Ponieważ rząd federalny nie może się zadłużyć, w wypadku wojny Rada Obrony Narodowej upoważniona jest do brania pieniędzy od stanów, jak również ludzi i materiałów, jakie tylko mogą być potrzebne. Żaden dług nie może jednak istnieć dłużej niż dwadzieścia pięć lat.

Pieniądze przeznaczone na utrzymanie rządu federalnego pobierane są z następujących pięciu źródeł:

1. Ceł importowych. Wszelki import obłożony jest taryfami celnymi, dla ochrony standardu życia na kontynencie, który znacznie przewyższa standardy życiowe jakiegokolwiek innego narodu tej planety. Taryfy te ustalane są przez najwyższe sądy industrialne, po tym, jak obie izby kongresu industrialnego ratyfikują rekomendacje głównego administratora do spraw ekonomicznych, który mianowany jest wspólnie przez te dwa ciała prawodawcze. Wyższa izba industrialna wybierana jest przez pracę, a niższa przez kapitał.

2. Honorariów autorskich. Rząd federalny popiera wynalazczość i oryginalną twórczość prowadzoną w dziesięciu regionalnych laboratoriach, pomagając wszelkiego rodzaju geniuszom – artystom, pisarzom i naukowcom – oraz chroni ich patenty. W zamian za to rząd pobiera połowę zysków ze wszystkich takich wynalazków i dzieł, czy dotyczą one maszyn, książek, sztuki, czy też roślin i zwierząt.

3. Podatków spadkowych. Rząd federalny pobiera stopniowane opodatkowanie spadkowe, w wysokości od jednego do pięćdziesięciu procent, w zależności od wielkości majątku, jak również innych warunków.

4. Sprzętu wojskowego. Rząd zarabia znaczne sumy, wypożyczając sprzęt należący do wojska i marynarki na użytek komercyjny i rekreacyjny.

5. Zasobów naturalnych. Dochód z zasobów naturalnych, gdy nie jest w całości wymagany na specyficzne cele określone w statucie państwowości federalnej, jest przekazywany do skarbu państwa.

Środki budżetowe federalne, z wyjątkiem funduszy wojennych nakładanych przez Radę Obrony Narodowej, ustalane są z początku w wyższej izbie prawodawczej, zatwierdzane w izbie niższej, aprobowane przez głównego administratora i ostatecznie uprawomocnione przez stuosobową komisję do spraw budżetu federalnego. Członkowie tej komisji mianowani są przez gubernatorów stanowych, a wybierani są na dwadzieścia cztery lata przez stanowe ciała ustawodawcze; czwarta ich część wybierana jest co sześć lat. Co sześć lat to ciało, większością trzech czwartych głosów, wybiera jednego ze swych członków na szefa, który tym samym staje się dyrektorem-kontrolerem skarbu federalnego.

8. WYŻSZE SZKOŁY SPECJALISTYCZNE

W dodatku do programu obowiązkowego nauczania podstawowego, trwającego od piątego do osiemnastego roku życia, prowadzone są następujące szkoły specjalistyczne:

1. Szkoły mężów stanu. Szkoły te dzielą się na trzy kategorie: narodowe, regionalne i stanowe. Urzędy państwowe tego narodu zgrupowane są w czterech działach. Pierwszy dział, mienia publicznego, odnosi się głównie do administracji narodowej i wszyscy, którzy sprawują władzę w tej grupie, muszą być absolwentami zarówno regionalnych jak i narodowych szkół mężów stanu. W drugim dziale zajmowane są stanowisko polityczne, wybieralne lub z nominacji, po ukończeniu którejkolwiek z dziesięciu regionalnych szkół mężów stanu; obowiązki powierzane tym ludziom dotyczą administracji regionalnej i rządów stanowych. Trzeci dział obejmuje obowiązki stanowe, a zatrudnieni w nim urzędnicy muszą mieć ukończone tylko stanowe szkoły mężów stanu. Czwarty i ostatni dział osób sprawujących władzę nie potrzebuje mieć stopni mężów stanu, stanowiska takie otrzymuje się wyłącznie z nominacji, a obejmują one pomniejsze pozycje asystentów, sekretarzy i referentów technicznych, zajmowane przez różnych wyszkolonych profesjonalistów, działających na rządowych stanowiskach administracyjnych.

Sędziowie sądów niższych i stanowych mają ukończone stanowe szkoły mężów stanu. Sędziowie trybunałów jurysdykcyjnych rozstrzygających sprawy społeczne, edukacyjne i industrialne mają ukończone szkoły regionalne. Sędziowie federalnego sądu najwyższego muszą mieć ukończone wszystkie szkoły mężów stanu.

2. Szkoły filozofii. Szkoły te powiązane są ze świątyniami filozofii i mniej lub więcej związane z religią jako działalnością społeczną.

3. Instytucje naukowe. Te szkoły techniczne skoordynowane są raczej z przemysłem niż z systemem edukacyjnym i administrowane są w piętnastu sekcjach.

4. Szkoły kształcące profesjonalistów. Te instytucje specjalistyczne prowadzą nauczanie w zakresie technicznym dla różnych wykwalifikowanych profesjonalistów, a jest ich dwanaście.

5. Szkoły dla wojska i marynarki. W pobliżu dowództwa krajowego i w dwudziestu pięciu nabrzeżnych centrach wojskowych znajdują się instytucje poświęcone wojskowemu szkoleniu obywateli-ochotników w wieku od lat osiemnastu do trzydziestu. Ci, którzy nie mają dwudziestu pięciu lat, muszą mieć zgodę rodziców na naukę w takiej szkole.

9. PLAN POWSZECHNEGO GŁOSOWANIA

Chociaż kandydatami na wszystkie stanowiska państwowe mogą być wyłącznie absolwenci szkół mężów stanu – stanowych, regionalnych czy federalnych – postępowi przywódcy narodu odkryli poważną wadę ich planu powszechnego głosowania i około pięćdziesięciu lat temu zrobili klauzulę konstytucyjną modyfikującą system głosowania, który teraz ma następujące właściwości:

1. Każdy mężczyzna i każda kobieta powyżej dwudziestego roku życia ma jeden głos. Po osiągnięciu tego wieku wszyscy obywatele muszą zaakceptować członkostwo w dwóch grupach wyborczych: do pierwszej wchodzą zgodnie ze swą funkcją ekonomiczną – industrialną, profesjonalną, rolniczą czy handlową; do drugiej grupy wchodzą zgodnie ze swoimi przekonaniami politycznymi, filozoficznymi i społecznymi. Tym samym wszyscy pracujący należą do jakiejś ekonomicznej grupy wyborczej, a takie grupy zawodowe, podobnie jak stowarzyszenia nieekonomiczne, zarządzane są tak samo, jak rząd państwowy wraz z jego trojakim podziałem uprawnień. Rejestracja w tych grupach nie może być zmieniona przez dwanaście lat.

2. Po nominacji przez gubernatorów stanowych albo przez regionalne władze wykonawcze i na zlecenie regionalnych rad najwyższych, te jednostki, które się szczególnie wyróżniły w służbie dla społeczeństwa, albo wykazały się wyjątkową mądrością w służbie rządowej, mogą otrzymać dodatkowe głosy, nadawane nie częściej niż co pięć lat i nieprzekraczające dziewięciu takich wyższych praw obywatelskich. Maksymalne prawo głosu każdego wielokrotnego wyborcy wynosi dziesięć. Naukowcy, wynalazcy, nauczyciele, filozofowie i przywódcy duchowi również są w ten sposób wyróżniani rozszerzoną władzą polityczną. Takie zaawansowane przywileje obywatelskie nadawane są przez stanowe i regionalne rady najwyższe, podobnie jak stopnie naukowe nadawane są przez specjalistyczne kolegia, a ich odbiorcy z dumą dołączają symbole takiego obywatelskiego uznania, wraz z innymi stopniami naukowymi, do listy swoich osobistych osiągnięć.

3. Wszystkie osoby skazane na przymusowe roboty w kopalniach i wszyscy pracownicy rządowi utrzymywani z funduszy podatkowych są na okres takich służb pozbawieni prawa głosu. Nie dotyczy to osób starszych, które mogą przechodzić na emeryturę w wieku lat sześćdziesięciu pięciu.

4. Istnieje pięć przedziałów prawa do głosowania, odzwierciedlających przeciętne roczne płatności podatkowe zliczane z połowy dekady. Ci, którzy płacą wysokie podatki, mogą mieć aż pięć dodatkowych głosów. Taki przydział jest niezależny od wszelkich innych dowodów uznania, jednak w żadnym wypadku nikt nie może mieć więcej niż dziesięć głosów.

5. W tym czasie, gdy uchwalony został taki plan głosowania, zarzucona została metoda głosowania terytorialnego na rzecz systemu ekonomicznego lub funkcjonalnego. Wszyscy obywatele głosują teraz jako członkowie grup industrialnych, społecznych czy profesjonalnych, niezależnie od ich miejsca zamieszkania. W ten sposób elektorat składa się ze skonsolidowanych, zjednoczonych i inteligentnych grup, które do pełnienia obowiązków rządowych wybierają tylko swych najlepszych członków. Jest jeden wyjątek od tego systemu głosowania w grupach funkcjonalnych: co sześć lat wybory federalnego głównego administratora są głosowaniem ogólnonarodowym i każdy obywatel ma w nich tylko jeden głos.

Tak więc, z wyjątkiem wybierania głównego administratora, prawo wyborcze realizowane jest w grupach obywatelskich, ekonomicznych, profesjonalnych, intelektualnych i społecznych. Idealne państwo jest zintegrowane i każda wolna inteligentna grupa obywateli reprezentuje ważny i funkcjonujący organ w obrębie szerszego organizmu rządowego.

Szkoły mężów stanu mają uprawnienia do wszczynania postępowań w sądach stanowych, w celu pozbawienia prawa głosu jakiejkolwiek ograniczonej, leniwej, obojętnej lub przestępczej jednostki. Ludzie ci rozumieją, że jeśli pięćdziesiąt procent narodu jest zacofane lub niedorozwinięte i posiada prawo głosowania, naród taki jest skazany na zagładę. Wierzą, że dominacja przeciętności oznacza upadek każdego narodu. Głosowanie jest obowiązkowe; wysokie grzywny nakłada się na wszystkich tych, którzy uchylają się od głosowania.

10. WALKA Z PRZESTĘPCZOŚCIĄ

Metody walki z przestępczością, niepoczytalnością i degeneracją tego narodu, podczas gdy w pewnych aspektach korzystne, w innych bez wątpienia okażą się szokujące dla większości Urantian. Zwykłych przestępców i upośledzonych umysłowo umieszcza się, każdą płeć oddzielnie, w różnych koloniach rolniczych i są tam bardziej niż samowystarczalni. Poważni notoryczni przestępcy i nieuleczalnie chorzy psychicznie skazywani są przez sądy na śmierć w komorach gazowych. Oprócz morderstw liczne inne przestępstwa ze zdradą stanu włącznie, także karze się śmiercią, a wykonanie wyroku jest pewne i szybkie.

Ci ludzie przechodzą od negatywnej do pozytywnej epoki prawa. Ostatnio posunęli się tak daleko, że próbują zapobiegać przestępczości przez skazywanie tych, którzy domniemanie mogą być potencjalnymi mordercami i poważnymi przestępcami na dożywotnią służbę w koloniach karnych. Jeśli więźniowie tacy wykażą później, że stali się bardziej normalni, mogą być albo warunkowo zwolnieni, albo ułaskawieni. Ilość zabójstw na tym kontynencie wynosi tylko jeden procent w stosunku do ilości zabójstw u innych narodów.

Wysiłki zmierzające do zapobieżenia rozmnażaniu się przestępców i ułomnych zapoczątkowane zostały ponad sto lat temu i już przyniosły zadowalające rezultaty. Nie ma więzień czy szpitali dla umysłowo chorych. Z tej tylko przyczyny jest tam tylko około dziesięciu procent takich ludzi w porównaniu z Urantią.

11. GOTOWOŚĆ BOJOWA

Absolwenci federalnych szkół wojskowych mogą być mianowani przez prezydenta Rady Obrony Narodowej „obrońcami cywilizacji” w siedmiu stopniach, odpowiednio do swych umiejętności i doświadczenia. Rada Obrony Narodowej składa się z dwudziestu pięciu członków, mianowanych przez najwyższe trybunały rodzicielskie, edukacyjne oraz industrialne i zatwierdzonych przez federalny sąd najwyższy, a przewodniczy jej z urzędu szef sztabu skoordynowanych spraw wojskowych. Tacy członkowie służą aż do siedemdziesiątego roku życia.

Szkolenie, w którym biorą udział tak mianowani oficerowie, trwa cztery lata i zawsze jest połączone z opanowaniem jakiegoś zawodu. Nigdy nie prowadzi się szkolenia wojskowego bez związanego z nim nauczania technicznego, naukowego czy wolnych zawodów. Osoba, która kończy szkolenie wojskowe, ma w czasie czteroletniej nauki zaliczone połowę nauczania dostępnego w jakiejkolwiek szkole specjalistycznej, gdzie nauka również trwa cztery lata. W ten sposób zapobiega się tworzeniu zawodowej klasy wojskowych, dając tym samym dużej liczbie ludzi możliwość utrzymania się, jednocześnie umożliwiając im zdobycie pierwszej połowy wykształcenia technicznego lub fachowego.

W czasie pokoju służba wojskowa jest zupełnie dobrowolna, a zaciąg do wszystkich rodzajów wojsk jest na cztery lata, podczas których każdy zgłębia jakąś specjalistyczną gałąź studiów, w dodatku do nauki taktyki wojskowej. Nauka muzyki jest jednym z głównych przedmiotów w centralnych szkołach wojskowych i w dwudziestu pięciu obozach szkoleniowych rozmieszczonych na obrzeżach kontynentu. W okresach spowolnienia gospodarki tysiące bezrobotnych zatrudnia się automatycznie do wzmocnienia obronności kontynentu na lądzie, morzu i w powietrzu.

Chociaż naród ten utrzymuje potężną maszynerię wojenną dla obrony przed napaścią otaczających nieprzyjaznych narodów, można zapisać na jego konto, że przez ponad sto lat nie użył tego potencjału wojskowego w wojnie ofensywnej. Ludzie ci osiągnęli ten punkt ucywilizowania, że potrafią energicznie bronić cywilizacji, nie ulegając pokusie użycia swej siły wojskowej do agresji. Od czasu stworzenia zjednoczonego państwa kontynentalnego nie było wojen domowych, ale podczas ostatnich dwu wieków naród ten był zmuszony prowadzić dziewięć zaciekłych wojen obronnych, z których trzy były przeciwko potężnym konfederacjom światowych mocarstw. Chociaż naród ten posiada odpowiednie środki obrony przeciw atakom nieprzyjaznych sąsiadów, znacznie więcej uwagi poświęca nauczaniu mężów stanu, naukowców i filozofów.

W okresie pokoju ze światem wszelki mobilny sprzęt obronny jest nieomal całkowicie wykorzystywany w przemyśle, handlu i rekreacji. Kiedy wypowiada się wojnę, mobilizacji podlega cały naród. W okresie działań wojennych płace dla wojska bierze się ze wszystkich dziedzin gospodarki, a szefowie wszystkich departamentów wojskowych stają się członkami gabinetu szefa rządu.

12. POZOSTAŁE NARODY

Chociaż społeczeństwo i rząd tego unikalnego narodu pod wieloma względami przewyższa narody Urantii, należy zaznaczyć, że na innych kontynentach (jest ich na planecie jedenaście) rządy są zdecydowanie niższej rangi w porównaniu z bardziej zaawansowanymi narodami Urantii.

Właśnie teraz rząd zaawansowanego narodu planuje nawiązanie stosunków ambasadorskich z podrzędnymi narodami i po raz pierwszy pojawił się wielki przywódca religijny, który zaleca wysyłanie misjonarzy do otaczających narodów. Obawiamy się jednak, że ci ludzie bliscy są popełniania tego błędu, jaki zrobiło tak wielu innych, kiedy próbowali narzucić wyższą kulturę i religię innym narodom. Jaką wspaniałą rzecz można by zrobić na tym świecie, gdyby ten naród kontynentalny o zaawansowanej kulturze mógł sprowadzić do siebie z sąsiednich narodów najlepszych tamtejszych ludzi, a potem po ich wykształceniu, wysłać ich z powrotem jako emisariuszy kultury do ich nieoświeconych braci! Oczywiście, jeśli Syn-Arbiter przyjdzie wkrótce do tego zaawansowanego narodu, wielkie rzeczy mogą się zdarzyć na tym świecie.

Ten opis życia na sąsiedniej planecie sporządzono na mocy specjalnego zezwolenia w intencji zaawansowania cywilizacji i przyspieszenia ewolucji rządu na Urantii. Można by opowiedzieć znacznie więcej tego, co bez wątpienia zainteresowałoby i zaintrygowało Urantian, ale to ujawnienie mieści się w granicach zakresu powierzonego nam zadania.

Urantianie powinni jednak zwrócić uwagę na to, że ich siostrzana sfera w Satanii nie odczuła dobroczynnych skutków ani misji sędziowskiej, ani obdarzającej Rajskich Synów. Tak samo różne narody Urantii nie są oddzielone od siebie taką różnicą kulturową, jaka oddziela naród kontynentalny od jego planetarnych współbraci.

Wylanie Ducha Prawdy daje duchowe podstawy realizacji wielkich przedsięwzięć dla dobra gatunku ludzkiego na obdarzonym świecie. Zatem Urantia jest znacznie lepiej przygotowana do szybszego zaprowadzenia rządu planetarnego, z jego prawami, aparatem rządzenia, symbolami, zasadami i językiem – wszystko to może przyczynić się w znacznym stopniu do wprowadzenia światowego pokoju pod ochroną prawną i może kiedyś doprowadzić do świtu prawdziwej epoki dążeń duchowych, a epoka taka jest planetarnym progiem utopijnych epok światłości i życia.

[Przedstawione przez Melchizedeka z Nebadonu].

Powrót do spisu treści